Zobacz mnie naprawdę

Pośród ośnieżonych gór i ciszy zrozumiałam, że dom nie jest miejscem. Dom jest tam, gdzie ktoś patrzy na Ciebie naprawdę.

- Czasami...- odezwał się w końcu. - Człowiek musi wyjechać bardzo daleko, żeby przypomnieć sobie, jak zacząć oddychać na nowo, jak zacząć wszystko od nowa, kiedy w środku wszystko nas boli.

Jagoda czuje ,że nie może zostać w Polsce na święta Bożego Narodzenia- potrzebuje swoistego resetu , odpoczynku od życia i od wydarzeń, które sprawiły, że każdego dnia patrzy na siebie z obrzydzeniem i nie potrafi odnaleźć w sobie dawnej radości.
Bilety lotnicze do Norwegii będące jednocześnie zaproszeniem od najlepszej przyjaciółki dziewczyny Kaliny wydają się wybawieniem jakiego ta potrzebowała. Mimo lęku Jagoda decyduje się na wyjazd nie mając pojęcia ,że nie będzie jedynym gościem w norweskim miasteczku Røros i w urokliwym czerwonym domku.
Okazuje się bowiem, że u Kaliny kilka tygodni wcześniej zamieszkał jej młodszy brat - Paweł.
Mężczyzna nie jest zbyt skory do rozmów, nie wspominając o jakichkolwiek zwierzeniach- stara się raczej izolować od siostry i jej towarzyszki , porzucił też swoją największą pasję - muzykę.
Dlaczego tak się stało? Dlaczego sam widok gitary powoduje ucisk w sercu chłopaka?
Jagoda bardzo chce się tego dowiedzieć, choć wie,że mie wolno jej wywierać presji.
Okazuje się jednak, że jej gospodyni musi wrócić do pracy i w ten oto sposób dwoje poranionych ludzi musi się odnaleźć w tej niecodziennej sytuacji.
Czy oboje zdecydują się zmierzyć z własnymi lękami i dadzą sobie szansę na szczęście?
Muszę przyznać się do jednej rzeczy - bardzo czytając tę książkę przeżyłam bardzo wiele wzruszeń ,a nawet się popłakałam, choć okładka w żaden sposób nie zwiastowała takiego emocjonalnego rollercoastera.
I właśnie to sprawiło, że powieść Pani Katarzyny tak mnie pochłonęła. Najbardziej podobało mi się budowanie więzi między Pawłem i Jagodą- było subtelne, pełne rozmów, drżenia serca i wzajemnego zrozumienia.
Mówiłam sobie jeszcze tylko jeden rozdział a na kolejnej stronie odkrywałam coś co zatrzymywało mnie na dłużej- norweski pejzaż, który wywołałby mój zachwyt , ponieważ marzę o podróży do tego kraju, zdanie składające do refleksji , wątek małego Emila albo po prostu coś dzięki czemu na mojej twarzy gościł uśmiech- jak choćby jarmark bożonarodzeniowy, renifery czy piosenka.
I tak ani się obejrzałam a ta piękna opowieść dobiegła końca , choć skrycie liczę na kontynuację losów Jagody i jej bliskich.