Zawieszeni Część 7 Koda

"Przyglądała mu się uważnie. Miała wrażenie, że stoi przed nia teraz tak bezbronny, że pokazuje jej swoje serce, a ona nie ma pojęcia, co z tym zrobić. Bo co, jeśli je uszkodzi? Co, jeśli je złamie jak kawałek ciastka, bo nie potrzebuje całości, tylko fragmentu? Czy może sobie tylko tyle wziąć? I oddać mu resztę? Bo tak jest bezpiecznej."

"-Nie jesteś oszutem, Leo.
-Skąd taka pewność.
-Bo nie ma nic prawdziwszego niż ty na scenie. Nie można oszukać tych wszystkich uczuć, które pojawiają się, kiedy śpiewasz."


Od kiedy pamiętał, toczył tę samą beznadziejną, wewnętrzną szarpaninę. Kiedy czuł się dobrze, wmawiał sobie, że jest zbyt silny na terapię, że to tylko przejściowe. W końcu każdy ma złe dni. Kiedy wpadał w tę osobistą otchłań, która wydawała się nie mieć końca, którą zmniejszał jedynie ból, to był zbyt słaby, żeby prosić o pomoc. (...) Odmawiał sobie prawa do cierpienia, próbując zasypać otchłań, ale to przypominało gaszenie pożaru lasu szklanką wody.

Sukces przyszedł do Zawieszonych jak huragan.
Nagle pasja, którą pamiętali ich bliscy , ewentualnie sąsiedzi , może garstka znajomych stała się własnością tłumu obcych ludzi, którzy nie chodzą na koncerty tylko dla znanego zespołu rockowego.
Oni zaczynają znać ich piosenki , noszą twarze Kuby na koszulkach , ale ceną za to. Jest.. kłamstwo i sekret dzielony z ukochanymi osobami i udawanie pod marketing..
Czy wszystkie muzyczne wyróżnienia i wyprzedane koncerty są warte utraty siebie i tego kogo się kocha?
Zycie prywatne przyjaciół najprościej można byłoby określić statusem "To skomplikowane ". Relacja Oliego i Kuby - zdecydowanie moja ulubiona- wydaje się być bardzo stabilna, lecz zostanie wystawiona na bardzo poważną próbę.. i zdecydowanie był to jeden z wątków, które złamały mi serce na wiele sposobów.
Stan ojca chłopaka również się pogorszył, co zdecydowanie kładzie się cieniem na jego psychice I sercu.
Emi z kolei zmaga się z burzą uczuć , których nie planowała do siebie dopuścić. Teraz próbuje zamknąć w jednej szufladzie to co połączyło ją z wokalistą Maybassu a w drugiej trudne relacje z matką i to dziwne coś czego doświadcza w obecności Tośka.
Edward również nie może odnaleźć ukojenia- jedna podsłuchana rozmowa ojca i babci sprawia, że coś w nim pęka.
Młody mężczyzna zdaje sobie również sprawę z tego jak bardzo tęskni za bliskością.
No i Magda.. kobieta , która naprawdę solidnie namiesza.
Czy miałam zamiar przeciągnąć czytanie?
Oczywiście, tylko po to żeby dłużej cieszyć się tym cudem.
Czy mi wyszło? Absolutnie nie, bo głód poznania kolejnych stron był silniejszy i nieustannie chciałam więcej.
Emocji było tyle,ze nie sposób było tego wszystkiego pomieścić i spokojnie przeanalizować.

I chyba właśnie to jest największą siłą „Kody” — tutaj muzyka jest czymś znacznie więcej niż tylko tłem dla wydarzeń. Jest marzeniem, sposobem na wyrażenie siebie, ucieczką, ale czasem również ciężarem, którego nie da się tak po prostu odłożyć na bok. Bo kiedy marzenie zaczyna należeć nie tylko do ciebie, ale również do tysięcy innych osób, bardzo łatwo zapomnieć, po co właściwie zaczęło się tę drogę.
Nina Włodarczyk po raz kolejny pokazuje, że za światłem reflektorów, wywiadami, koncertami i sukcesami kryją się przede wszystkim ludzie. Ze swoimi lękami, słabościami, pragnieniami i problemami, których nie da się rozwiązać jednym występem ani kolejną nagrodą.
Szczególnie mocno wybrzmiewa tutaj temat bliskości. Tego, jak bardzo można jej potrzebować, a jednocześnie jak bardzo można się jej bać. Jak trudno pozwolić komuś zajrzeć pod wszystkie warstwy, kiedy samemu nie do końca wie się, co znajduje się pod nimi.
To jedna z tych historii, przy których człowiek mówi sobie „jeszcze tylko jeden rozdział”, a chwilę później orientuje się, że właśnie skończył książkę i zdecydowanie nie jest gotowy się z nią rozstać.
A zakończenie? Zdecydowanie coś we mnie krzyczało - może ktoś przyjmuje reklamacje?
To się nie może zamknąć w takiej chwili.
Kocham ich tak jak Thirty Seconds To Mars , mimo,że nigdy nie zagrali.
A może właśnie na tym polega magia Zawieszonych — że choć są tylko bohaterami książki, z czasem zaczynają być kimś znacznie więcej. Ich emocje stają się naszymi, ich piosenki zostają w głowie, a ich historie nosimy ze sobą jeszcze długo po zamknięciu książki. I chyba właśnie dlatego tak trudno się z nimi rozstać. Bo niektóre historie się nie kończą — one po prostu na chwilę cichną, zostawiając nas z nadzieją, że jeszcze kiedyś zabrzmią.