Wszystko, czego nie wyznaliśmy

Kiedy córki Ellen i Roberta dorastają i opuszczają dom, kobieta wierzy, że nadszedł wreszcie czas, by ponownie odnaleźć bliskość z mężem. Zauważyła, że już od jakiegoś czasu mężczyzna odsuwa się od niej, i obawiała się, co może za tym stać. Wyjazd do Hiszpanii, na zaproszenie przyjaciółki z lat studenckich, ma być początkiem nowego rozdziału. Szybko jednak okazuje się, że zamiast spokojnego wypoczynku czeka ją bolesne odkrycie prawdy.

„Wszystko, czego nie wyznaliśmy” Emmy Robinson to przejmująca opowieść o rodzinie, małżeństwie, poświęceniu i konsekwencjach decyzji podejmowanych w imię miłości. Książka już od pierwszych stron wciągnęła mnie w historię pełną emocji, niedopowiedzeń i rodzinnych sekretów. W pewnym momencie miałam w głowie tylko jedną myśl: „Co tu się wydarzyło?!”.

Autorka z jednej strony stopniowała napięcie, odkrywając bardzo powoli kolejne karty, a z drugiej zmuszała mnie do snucia domysłów, które nie miały nic wspólnego z faktami, jakie wkrótce miały wyjść na jaw. Moje nerwy zostały wystawione na ciężką próbę, a książkę czytałam tak zachłannie, że gdy musiałam ją odłożyć, byłam zła i myślami wciąż krążyłam wokół tej historii.

Emma Robinson pokazuje, jak łatwo przez lata żyć obok drugiego człowieka i jednocześnie nie znać całej prawdy o jego życiu. Jeśli lubicie powieści o skomplikowanych relacjach rodzinnych, tajemnicach z przeszłości i prawdach, które potrafią zmienić wszystko, ta książka zdecydowanie może Was zainteresować.

Ogromnie polecam!!

Czy Ellen odważy się wyznać prawdę na temat wydarzeń sprzed 27 lat?
Poznajemy Ellen i Roberta, którzy zaczynają nowy etap swojego życia po wyprowadzce drugiej córki na studia. Wybierają się do Hiszpanii, do starej przyjaciółki, by odnowić kontakt. To właśnie tam Ellen zaczyna zauważać dziwne zachowania Roberta – jego szepty, szybkie zmiany tematów i nietypowe reakcje. Strach wzmaga zazdrość, która siedzi w niej od dawna, a ta prowadzi do bezpodstawnych oskarżeń.
W książce znajdziemy ciekawie poprowadzoną historię, która zmusza nas do łączenia „kropek”. Bardzo dobrze się przy tym bawiłam. Bywały zaskoczenia i ogromna radość, kiedy udało mi się właściwie połączyć wszystkie tropy. 🤭
To trzymająca w napięciu i pełna emocji powieść o strachu, wstydzie (choć zupełnie niepotrzebnym), miłości, wybaczeniu i prawdzie, która zawsze znajdzie drogę.
Początkowo nie mogłam się wgryźć w historię, ale im dalej w las, tym bardziej przyzwyczajałam się do stylu pisania i narratora. Z czasem książka coraz bardziej mnie wciągała.