Trzy ćwierci do śmierci

Są takie tytuły, obok których trudno przejść obojętnie. „Trzy ćwierci do śmierci” Katarzyny Załęckiej-Wojtaszek zdecydowanie do nich należy! A kiedy za intrygującym tytułem kryje się magia, czarownice, tajemnicza choroba, rodzinne sekrety i dziewczyna, która wcale nie zamierza poddać się przeznaczeniu, robi się naprawdę ciekawie. Dzisiejsza recenzja dotyczyć będzie książki pt. „TRZY ĆWIERCI DO ŚMIERCI” autorstwa Katarzyny Zaleckiej-Wojtaszek. Powiem Wam, że tytuł tej książki już sam w sobie według mnie robi robotę! Brzmi trochę przewrotnie, trochę złowieszczo, a jednocześnie sprawia, że człowiek chce sprawdzić, co właściwie kryje się między rozdziałami i okładką, a kryje się całkiem sporo! Poniżej wspomniałam tylko ułamek tego co na was czeka.
Wyobraźcie sobie dziewczynę, która dorasta w samym środku lasu, z dala od ludzi, pod czujnym okiem surowej ciotki-czarownicy. Żadnego beztroskiego włóczenia się po świecie, żadnego decydowania o sobie, za to mnóstwo ograniczeń i tajemnic. Taida od zawsze marzy o czymś więcej niż życie zamknięte w leśnej klatce. Kiedy wydaje się, że gorzej już być nie może, pojawia się kolejny problem. Tajemnicza choroba, która wcześniej odebrała jej matkę, zaczyna wyniszczać również ją. Dziewczyna wie, że jeśli chce przeżyć, musi znaleźć lekarstwo. A to oznacza jedno: czas ruszyć w nieznane! (Trochę przypomniała mi książkę „WILLA. DZIEWCZYNA Z LASU” autorstwa Robert Beatty) i właśnie tutaj zaczyna się przygoda, w której magia wcale nie jest tylko piękną ozdobą.
Jednym z wielu plusów dla książki jest to, że pod baśniową otoczką kryje się historia o czymś bardzo prawdziwym np. o wolności, której czasami nie doceniamy, dopóki ktoś nam jej nie odbierze, o dorastaniu, szukaniu własnego miejsca i odwadze, żeby powiedzieć: „Nie! Nie chcę, żeby ktoś inny decydował o moim życiu”. Mówi wam to coś? Dla mnie Taida jest mega bohaterką. Jej droga pokazuje, że nie trzeba od razu być wielkim herosem, znać odpowiedzi na wszystkie pytania i mieć plan na każdy możliwy scenariusz. Czasami wystarczy zrobić pierwszy krok, nawet jeśli nogi trochę się trzęsą, bo odwaga nie polega na tym, że się nie boimy. Polega na tym, że mimo strachu próbujemy. O tym trzeba pisać i to trzeba podkreślić grubą kreską. I właśnie tutaj dochodzimy do tego, dlaczego uważam, że warto zwrócić uwagę na tę książkę. ❤️.
To nie tylko propozycja dla miłośników fantasy i baśniowych klimatów. To również opowieść, która może przypomnieć młodszym czytelnikom, że mają prawo do własnego zdania, marzeń i wyborów, że troska nie zawsze musi oznaczać kontrolę, a dobre intencje nie usprawiedliwiają odbierania komuś wolności. Pokazuje też, jak ważna jest przyjaźń, zaufanie oraz ludzie, których spotykamy na swojej drodze. Może was zszokuje ale i dorośli mogą znaleźć tutaj całkiem sporo tematów do przemyślenia. Ile razy sami tkwimy w swoich bezpiecznych, choć niewygodnych klatkach? Ile rzeczy odkładamy na później, bo boimy się zrobić krok w nieznane? I czy naprawdę żyjemy tak, jak chcemy, czy raczej tak, jak ktoś kiedyś uznał za właściwe? Pod magią i przygodą kryje się opowieść o życiu, przemijaniu, nadziei i walce o siebie, a przecież to tematy, które nie mają przypisanej metryki, bo czasami, żeby naprawdę zacząć żyć, trzeba najpierw odważyć się wyjść poza granicę własnego lasu. A Wy? Potrafilibyście zaryzykować wszystko, gdyby od jednej decyzji zależało Wasze życie? Czekam z wielką niecierpliwością na kolejne książki autorki, której napisałam, że cierpliwość u mnie jest na najgorszym poziomie. Tak mają osoby, które są w gorącej wodzie kąpane.