Operacja Kosmita

Są takie książki, które niby są „dla dzieci”, a wciągają tak, że dorosły czyta je z taką samą ciekawością – i dokładnie tak było u mnie z „Operacją Kosmita”.
To historia, która od pierwszych stron buduje klimat tajemnicy, ale robi to w bardzo przystępny, lekki sposób. Po raz kolejny spotykamy Tiril, Olivera i ich niezawodnego psa Otto – bohaterów, z którymi naprawdę łatwo się zaprzyjaźnić. Wszystko zaczyna się niewinnie, ale szybko pojawiają się dziwne zjawiska: tajemnicze światła na niebie i kręgi w zbożu. No i pojawia się pytanie… czy to naprawdę kosmici?
Najfajniejsze w tej książce jest to, że nie jest to bierne czytanie. To taka historia, która aż prosi się o własne śledztwo. Czytelnik dostaje tropy, może analizować wydarzenia i próbować samodzielnie rozwiązać zagadkę. U mnie w domu skończyło się to żywą dyskusją i typowaniem winnego na długo przed finałem .
Autorzy świetnie wyważyli napięcie – jest intryga, są zwroty akcji, ale wszystko podane w sposób idealny dla młodszego czytelnika. Bez przesady, bez chaosu, za to z pomysłem i humorem.
Bardzo podobało mi się też przesłanie tej historii. To nie tylko przygoda i zagadka, ale też subtelna lekcja o tym, że prawda zawsze wychodzi na jaw. I że czasem rzeczy, które wydają się nie z tej ziemi… mają całkiem przyziemne wyjaśnienie
To idealna książka dla dzieci, które lubią zagadki, tajemnice i trochę dreszczyku emocji – ale też świetny sposób, żeby zachęcić je do myślenia i wyciągania własnych wniosków.
Świetnie się bawiłam i mogę serdecznie polecić zarówno ten tytuł jak i całą serię Operacja.