Nagroda „Odry” 1961–2023. Eseje laudacyjne

Inaczej aniżeli nasi sąsiedzi, Niemcy na przykład, nie mamy w Polsce bogatych i długich tradycji nagród przyznawanych na niwach szeroko rozumianej kultury (w tym na poczesnym miejscu literatury), takich jak przyznawana od 1961 Nagroda „Odry”. Jest ona najdłużej funkcjonującą w kraju tego rodzaju nagrodą, przyznawaną przez pismo, które trwale wpisało się w społeczno-kulturalną i literacką historię Wrocławia i ma dzisiaj najdłuższy w Polsce rodowód wśród periodyków w swojej kategorii. […] [w]śród jej laureatów znaleźli się pisarze, którzy trwale naznaczyli dzieje literatury polskiej minionego półwiecza – bądź ciągle je wciąż współtworzą. Wystarczy wspomnieć tu tylko Stanisława Lema, Wisławę Szymborską, Tadeusza Różewicza, Czesława Miłosza, Olgę Tokarczuk, Józefa Hena, Kazimierza Orłosia czy Zytę Rudzką. Biorąc pod uwagę ten fakt oraz znamienną okoliczność, że laudacje dla wyróżnionych twórców – w większości pisarzy – to przenikliwe eseje interpretacyjne autorstwa elity polskiej krytyki literackiej tego okresu, rzec można, iż zebrane stanowią swoistą historię literatury polskiej minionego półwiecza. Różnorodność treściowa i stylistyczna prezentowanych tekstów jest tutaj walorem przedkładanej dokumentacji, dla którego czytelnicy sięgać będą po nią zapewne skwapliwiej aniżeli po tradycyjne kompendia historycznoliterackie. Fragment Posłowia