Mądrość Twoich duchowych przewodników

Nie jest mi łatwo napisać recenzję tej książki, bo zwykłe słowa „podobała mi się” zupełnie nie oddają tego, co czuję po jej przeczytaniu.
Sięgnęłam po „Mądrość twoich duchowych przewodników” w bardzo szczególnym dla mnie momencie. Co ciekawe, wcześniej miałam poczucie, że jeszcze nie powinnam jej zaczynać. Najpierw chciałam dokończyć konkretny rozdział „Przeznaczenia dusz” i dopiero wtedy sięgnąć po tę książkę. Kiedy już to zrobiłam, poczułam, że właśnie nadszedł właściwy moment.
I chyba dlatego od pierwszych stron odbierałam ją bardzo osobiście.
W trakcie czytania wielokrotnie pojawiało się u mnie wzruszenie, zdziwienie i to niezwykłe uczucie, kiedy czyta się coś i ma się wrażenie, że dotyka to dokładnie tego, co od dawna gdzieś w nas jest. Niektóre fragmenty zatrzymywały mnie na dłużej, bo uruchamiały wspomnienia, skojarzenia i pytania dotyczące moich własnych doświadczeń.
Ta książka sprawiła, że zaczęłam jeszcze uważniej przyglądać się swoim snom, przeczuciom i temu, co pojawia się czasami zupełnie niespodziewanie. Nie wszystko przyjmuję bez zastanowienia, ale właśnie to podoba mi się najbardziej — książka nie odbiera mi własnego myślenia. Raczej zachęca, żeby słuchać siebie i samemu szukać odpowiedzi.
Mam wrażenie, że niektóre książki po prostu się czyta, a inne przychodzą do nas w odpowiednim czasie. Dla mnie ta jest właśnie taką książką.
Nie chcę jej czytać szybko. Chcę zatrzymywać się przy tym, co mnie porusza, wracać do niektórych fragmentów i pozwolić, żeby pewne rzeczy poukładały się we mnie własnym tempem.
To jedna z tych książek, które zostają w człowieku jeszcze długo po zamknięciu ostatniej strony. I chyba właśnie dlatego tak trudno było mi ubrać moje emocje po jej przeczytaniu w słowa.