Kobieta, która dawała przyjemność

Japonia, rok 1903. Rodzice sprzedają młodziutką Ichi do domu publicznego w Kumamoto. Choć jest nieokrzesana i mówi niezrozumiałym dla miastowych dialektem, zostaje podopieczną pięknej oiran Shinonome, jednej z najbardziej elitarnych kurtyzan. Dziewczyna musi nauczyć się wszystkiego: inaczej mówić, zachowywać się, a zwłaszcza zadowalać klientów. Powoli opanowuje także umiejętność pisania i prowadzenia rachunków. Nauczycielka Tetsuko zachęca Ichi oraz pozostałe podopieczne do samodzielnego myślenia i ubierania w słowa tego, co czują. Tymczasem strajk w pobliskiej stoczni inspiruje pracownice przybytku, do którego trafiła Ichi, by wziąć sprawy w swoje ręce i zawalczyć o lepsze jutro. Kiyoko Murata w przejmujący sposób opisuje japońskie realia początków XX wieku. Pokazuje wstrząsającą rzeczywistość dzielnicy czerwonych latarni, nie epatując jednak dramatem kobiet, które tam trafiły – pokazuje ich siłę, łączące je więzi i to, jak razem stawiały czoła przeciwnościom losu. +++ Dawno nie czytałam książki tak odważnej zarówno pod względem portretu kobiecej biologii, zachowań granicznych, zyskiwanych, jak i traconych nadziei. Dawno nie czytałam też książki tak bardzo smutnej, a przy tym tak buńczucznej. Zadziornej jak nastoletnia Ichi. Fenomenalna lekcja historii społecznej i politycznej Japonii. I wielka powieść o siostrzeństwie. Takim czystym. I prawdziwym. Maja Chitro Chciałabym mieć bezczelność i wolę przetrwania Aoi Ichi, bohaterki, która nie zgadza się na rzeczywistość. Ta powieść wstrząsa, fascynuje i bawi jednocześnie. Murata opowiada o świecie, w którym kobiety są tylko ciałami z datą przydatności do spożycia. Czytanie o tym, jak się przeciwko temu buntują, daje ogromną satysfakcję. Marta Górna Prowokująca, intymna opowieść o kobiecości i rozpaczliwym pragnieniu wolności. Murata przemawia w imieniu tych, którym odebrano głos, obnażając prawdę o świecie, w którym kobieta była jedynie towarem. Sandra Hojda, @tabibito_no_hon Kiyoko Murata operuje kontrastem jak mało kto. Prowadzi nas przez brutalną rzeczywistość, w której ciało staje się towarem, ale jednocześnie ukazuje niezwykłą siłę i solidarność kobiet. To feministyczna powieść herstoryczna najwyższej próby: przejmująca, nieoczywista i na długo zostająca w ciele. I zaskakująco pełna światła! Aleksandra Pakieła