Ego

Prawda jest taka, że w każdym z nas drzemie potwór. Niektórym jednak udaje się go lepiej kontrolować.
Bo widzisz, w życiu nie chodzi o to, żeby samemu dźwigać ciężar. Trzeba go dzielić z innymi, wtedy na każdego przypada mniej.

Błażej Heller i jego partnerka Malwina Zygart powracają by po raz kolejny stawić czoła złu zrodzonemu w mroku ludzkich serc i własnej trudnej przeszłości, która mimo upływu lat nie daje o sobie zapomnieć.

Bolesławcem i jego mieszkańcami wstrząsa wieść o zabójstwie młodej kobiety- pikanterii całej sprawie dodaje fakt, że morderca odwzorowuje sposób działania Raptora - człowieka o którym dwoje policjantów chciałoby jak najszybciej zapomnieć.
Problem polega na tym ,że mężczyzna może mieć odpowiedzi będące kluczem do uratowania życia innych kobiet.
Czas ucieka..
Jednocześnie poznajemy historię Marcina- młodego chłopaka, który mimo wszelkich starań ciągle upada i nie zaznał szczęścia w relacjach z kobietami.
Czy uda się się zapobiec kolejnym teagediom i kim jest morderca? Co nim kierowało?
A co ważniejsze jak śledztwo wpłynie na relację łączącą Błażeja i Malwinę?
Książki Marcela czytam od lat - a raczej je pochłaniam.
Autor nadal trzyma świetny poziom i umiejętnie buduje napięcie sprawiając, że z każdym kolejnym rozdziałem atmosfera gęstnieje, a ciekawość rośnie.
A Raptor? O cholera , czytając jego kwestie miałam ciarki na całym ciele.
Ta fabuła wciąga jak bagno i nie pozwala o sobie zapomnieć.
Marcel Moss po raz kolejny udowadnia, że doskonale wie, jak igrać z emocjami czytelnika i trzymać go w niepewności aż do samego końca.
„Ego” to historia, która pokazuje, jak cienka granica dzieli człowieka od potwora i jak wiele może kryć się za pozornie zwyczajną twarzą. To również opowieść o przeszłości, która nie odpuszcza, trudnych relacjach i ciężarach, których nie zawsze jesteśmy w stanie udźwignąć w pojedynkę

Po zakończeniu „Alter” trudno mi było nie zastanawiać się, w jakim kierunku autor poprowadzi historię Błażeja Hellera i Malwiny Zygart. Lepiej zacznijcie od 1 tomu, a dopiero potem przejdźcie do drugiego. Dzisiejsza recenzja dotyczy właśnie drugiego tomu kontynuacji cyklu: Błażej Heller i Malwina Zygart. „Ego” według mnie udowodni wam, że autor nie zamierza zwalniać tempa. To thriller, który od pierwszych stron stawia przed bohaterami wyjątkowo trudne wyzwanie, a nam, czytelnikom, nie pozwala poczuć się bezpiecznie ani przez chwilę.

W Bolesławcu dochodzi do brutalnego morderstwa młodej kobiety. Na jej ciele ktoś pozostawia znak dobrze znany policji literę „R”. Wszystko wskazuje na to, że zbrodnia ma związek z Raptorem, seryjnym mordercą, który od lat przebywa w więzieniu. Czy to możliwe, że mimo odsiadki nadal pociąga za sznurki? A może ktoś postanowił kontynuować jego makabryczne dzieło? To pytania, które napędzają całą historię i sprawiają, że z każdym kolejnym rozdziałem pojawia się więcej wątpliwości niż odpowiedzi. Moim zdaniem kolejnym atutem tej książki jest napięcie. Autor nie buduje go długimi opisami czy efektownymi scenami. Robi to znacznie prościej, krótkie rozdziały, częste zmiany perspektywy i ciągłe podrzucanie nowych tropów sprawiają, że trudno przerwać czytanie. Gdy wydaje się, że wszystko zaczyna układać się w logiczną całość, autor szybko pokazuje, że było to tylko złudzenie.

Podoba mi się, że śledztwo nie jest jedynym ważnym elementem tej historii. Równie dużo miejsca zajmują sami bohaterowie. Uwierzycie mi - zawsze doceniałam, doceniam i doceniać będę postacie, które są takie jak my, które faktycznie mierzą się z problemami, z jakimi każdy z nas boryka się w prawdziwym życiu. Zatem poznajcie m.in. Błażeja Hellera nie jest policjantem, który zawsze ma rację i bezbłędnie rozwiązuje każdą zagadkę. Popełnia błędy, mierzy się z własnymi problemami i często działa pod wpływem emocji, i o to mi właśnie chodziło, pisząc o realizmie bohaterów. Podobnie wypada też nasza Malwina Zygart. Jej przeszłość i rodzinne powiązania sprawiają, że ta sprawa staje się dla niej czymś więcej niż kolejnym policyjnym dochodzeniem. Widać, jak mocno wpływa to na jej decyzje i psychikę. To właśnie relacja tej dwójki jest jedną z najmocniejszych stron powieści. Nie ma tu sztucznego bohaterstwa ani idealnych postaci. Są za to ludzie zmęczeni, poranieni i próbujący wykonywać swoją pracę mimo własnych traum. Ich rozmowy i wzajemne wsparcie wypadają naturalnie, dlatego łatwo im kibicować. To nie spoiler, bo czytając pierwszy tom, doskonale poznacie tę dwójkę. Ja osobiście mocno im kibicuję, ale jak będzie dalej?

Zgadzacie się ze mną, że pan Marcel kolejny raz pokazuje, że interesuje go nie tylko samo znalezienie mordercy, ale także to, co dzieje się w ludzkiej głowie. W książce pojawiają się pytania o manipulację, potrzebę kontroli, obsesję oraz granice między sprawiedliwością a zemstą. Autor ukazuje, że największym zagrożeniem często nie jest siła, ale umiejętność wpływania na innych. To właśnie psychologiczna gra staje się osią całej historii. Duże wrażenie robi również klimat.
Jeśli miałabym wskazać coś słabszego, byłoby to, że za szybko przeczytałam książkę :p „Ego” to udana kontynuacja serii i jednocześnie książka, która pokazuje, że Marcel Moss dobrze odnajduje się w thrillerach psychologicznych. To nie tylko historia o seryjnym mordercy. To także opowieść o ludzkich słabościach, traumach i o tym, jak łatwo można stać się pionkiem w cudzej grze. Po zamknięciu ostatniej strony zostaje nie tylko ciekawość, co wydarzy się dalej, ale też kilka pytań o naturę człowieka. Bo właśnie to wydaje się najważniejsze w tej powieści. Nie sama zagadka kryminalna, lecz pokazanie, jak cienka bywa granica między dobrem i złem oraz jak wiele potrafi zniszczyć ludzkie ego.