Dwa światła

W 1935 roku w Warszawie, przychodzi na świat chłopciec. Syn Żydówki i Niemca. Nikt nawet nie podejrzewa jak wielkim talentem został on obdarzony. Podczas wojny Robert trafia z mamą i babcią do getta. Chłopiec staje się każdego dnia świadkiem okrucieństwa, bólu, ludzkiej rozpaczy. Z pomocą profesora Sokołowskego, wraz z babcią przechodzi na stronę aryjską. Otrzymuje on nową tożsamość i już jako Andrzej Czajkowski rozpoczyna rozdział życia, w którym muzyka staje się jego przeznaczeniem...

„Dwa światła” Marii Paszyńskiej to niezwykle poruszająca i fascynująca opowieść o wojnie, przetrwaniu i sile muzyki, która potrafi dać człowiekowi odrobinę światła nawet w najciemniejszych chwilach.

Historia chłopca, który dorasta w cieniu wojny i warszawskiego getta, a dzięki niezwykłemu talentowi muzycznemu odnajduje w dźwiękach odrobinę normalności, mocno zapada w pamięć. Szczególnie poruszyła mnie relacja młodego bohatera z jego mistrzem oraz późniejsze zmagania z ciężarem przeszłości i poczuciem winy ocalałego. To nie jest łatwa historia, ale właśnie dzięki temu możemy się zatrzymać i pomyśleć o tym, jak wiele człowiek może przetrwać i jak trudno jest nauczyć się żyć po tragedii.

Piękna, bolesna i pełna emocji opowieść o tym, że nawet pośród największego mroku można odnaleźć choć odrobinę światła. Dla mnie duży wpływ na przeżywanie tej historii miał również fakt, że jest ona inspirowana prawdziwymi wydarzeniami.

Ogromnie polecam!